نکته بسیار جالبی که از تعبیرات قرآن‌کریم استفاده می‌شود این است که انسان آنگاه خود را دارد و از دست نداده که خدا را داشته باشد. آنگاه خود را به یاد دارد و فراموش نکرده که از خدا غافل نباشد و خدا را فراموش نکند. خدا را فراموش کردن ملازم است با خودفراموشی: «و لا تکونوا کالذین نسوا الله فانسیهم»